تهیه‌شده توسط مؤسسه اتحاد و امداد سیفرود (SUAO)

۱. مقدمه و خلاصه وضعیت زلزله در کنر

در شب ۳۱ آگست ۲۰۲۵ (۱۰ سنبله ۱۴۰۴)، حوالی ساعت ۱۱:۴۰ شب، زلزله‌ای به شدت ۶.۷ ریشتر ولایت کنر را تکان داد؛ یکی از ولایات کوهستانی و آسیب‌پذیر افغانستان. این زلزله کم‌عمق و بسیار نیرومند بود و مرکز آن در میان دره دیواگل در ولسوالی څوکۍ و دره مزار در ولسوالی نورگل قرار داشت.

تکان‌های زلزله در ولایات کنر، لغمان، ننگرهار و نورستان و حتی در بخش‌هایی از مناطق سرحدی پاکستان احساس شد؛ اما دره‌های دیواگل و مزار بیشترین خسارات و تلفات را متحمل شدند.

براساس یافته‌های تیم سروی میدانی مؤسسه اتحاد و امداد سیفرود (SUAO)، این فاجعه باعث بیش از ۲۵۰۰ کشته، ۳۷۰۰ زخمی و تخریب هزاران خانه، مسجد، مکتب و زیربناهای عامه گردید. شش ولسوالی — نورگل، څوکۍ، چپه‌دره، وټپور، خاص‌کنر و نرنگ — به‌صورت مستقیم متأثر شدند.

در نتیجه، صدها خانواده به‌طور کامل از بین رفتند، منازل گلی بر سر مردم فرو ریخت، پل‌ها و جاده‌ها ویران شد و سیستم‌های برق و آب قطع گردید. این زلزله هزاران تن را بی‌خانمان و بی‌پناه برجا گذاشته که اکنون در کمپ‌های موقتی و خیمه‌نشین زندگی می‌کنند.

۲. وضعیت بشری در دره‌های دیواگل و مزار

مرکز اصلی زلزله در دره دیواگل (ولسوالی څوکۍ) و دره مزار (ولسوالی نورگل) موقعیت داشت و همین مناطق بیشترین تلفات و تخریب را تجربه کردند.

در دره دیواگل، بر اساس سروی مؤسسه سیفرود، ۷۱۷ خانواده (به مجموع ۵۱۴۰ نفر) بی‌جا شده‌اند و فعلاً در دو کمپ بزرگ — کمپ اندرلچک و کمپ مرکزی دیواگل — که با همکاری نهادهای ملی و بین‌المللی ایجاد گردیده‌اند، زندگی می‌کنند.

یافته‌های تیم سروی نشان می‌دهد که:

۳۶۶ تن از افراد این دو کمپ جان باخته‌اند.
۲۵۴ نفر دیگر زخمی شده‌اند.
قریه‌های شوني شال، سپیرکو بانډه، پرخو بانډه، ګل‌ساب بانډه، جبار بانډه، ټونډی، احمد بانډه، شینا پټۍ، ډمبر ناله، رنجو مورګۍ، اندرلچک، چلس و بدګوړه به‌صورت کامل یا جزئی ویران شده‌اند.

باشندگان این مناطق که بیشتر شامل زنان، اطفال و سالمندان هستند، اکنون در خیمه‌های موقتی زندگی می‌کنند که در برابر باد، باران و سرمای زمستان بسیار آسیب‌پذیر است. بیشتر خانواده‌ها تمام دارایی، محصولات زراعتی و مواشی خود را از دست داده‌اند.

۳. بی‌جاشدگان در ولسوالی‌های متأثر

به جز از دیواگل، بی‌جاشدگی گسترده در نورگل، خاص‌کنر، څوکۍ، وټپور و نرنگ نیز گزارش شده است. خانواده‌های آسیب‌دیده در کمپ‌های زیر مستقر گردیده‌اند:

کمپ عثمانی – ولسوالی خاص‌کنر
کمپ مرکزی – ولسوالی څوکۍ
کمپ اندرلچک – ولسوالی څوکۍ
کمپ پتڼ – ولسوالی نورگل
کمپ مزاردره – ولسوالی نورگل
کمپ زړې‌بابا – ولسوالی نورگل

در کمپ عثمانی، ۵۸۵ خانواده (۳۵۲۷ نفر) در ۲۵۱ خیمه زندگی می‌کنند که در میان‌شان ۱۰۷ کشته و ۱۵۸ زخمی ثبت گردیده است.

شرایط زندگی در این کمپ‌ها بسیار دشوار است. خیمه‌ها مزدحم، آب آشامیدنی آلوده، تشناب‌ها ناکافی و خدمات صحی تقریباً وجود ندارد. با نزدیک شدن فصل زمستان، باشندگان کمپ‌ها از سرمای شدید، فقر، بیکاری و نبود سرپناه مناسب سخت نگران‌اند.

۴. تأثیر انسانی و روایت‌های واقعی از میدان

ورای آمار و ارقام، داستان‌های انسان‌هایی وجود دارد که عمق فاجعه را آشکار می‌سازند. تیم‌های میدانی سیفرود در جریان سروی خود، با خانواده‌هایی دیدار کرده‌اند که روایت آن‌ها چهره واقعی این بحران انسانی را نمایان می‌سازد.

۴.۱ خانم امینه – روایت مادر داغ‌دیده از ولسوالی نورگل

در قریه شماش ولسوالی نورگل، خانم امینه، زنی ۴۸ ساله، در زلزله پنج عضو خانواده‌اش را از دست داده است: پسر، عروس، دو نواسه و دامادش.

او اکنون سرپرست چهار نواسه یتیم و دختر بیوه‌اش است که در اثر زلزله پایش شکسته و توان راه رفتن ندارد. خانوادهٔ او در خیمه‌ای کوچک در کمپ نورگل زندگی می‌کنند و با دشواری شدید روزگار می‌گذرانند.

«من همه‌چیز را از دست دادم — خانه‌ام، فرزندانم و آرامشم را. شب‌ها سرد است، نان نداریم، لباس گرم نداریم، و پای دخترم دوا می‌خواهد که پولش را ندارم. نمی‌دانم زمستان را چگونه سپری کنیم.»

داستان امینه، چهره‌ی هزاران زن افغان را بازتاب می‌دهد که در یک شب، همه‌چیزشان را از دست داده‌اند و با دستان خالی، تنها با امید زنده‌اند.

۴.۲ ریحان‌الله – پسر ده‌ساله‌ای که نان‌آور خانواده شد

در دره دیواگل، ریحان‌الله، پسر ده‌ساله‌ای، اکنون سرپرست خانواده است. او در زلزله، پدر، مادر و دو برادرش را از دست داده و خود نیز از ناحیه شانه به شدت زخمی شده است. اکنون از خواهر و برادر کوچکترش مراقبت می‌کند.

«نمی‌توانم کار کنم و مکتب هم نمی‌روم. خواهرم شب‌ها از سردی گریه می‌کند. ما کمپل نداریم و همیشه گرسنه‌ایم.»

ریحان‌الله نماد صدها طفل یتیم است که در نتیجه این فاجعه، بی‌سرپرست و محروم از تعلیم مانده‌اند.

۴.۳ عبدالحمید – جوانی که یازده عضو خانواده‌اش را از دست داد

عبدالحمید، جوانی از دره دیواگل، در زلزله یازده عضو خانواده‌اش را از دست داده است: مادر، سه فرزند، سه خواهر و سه برادرش.

«در یک شب، همه چیزم از بین رفت. حالا در خیمه با بیگانگان زندگی می‌کنم. نه کار دارم، نه خانه، و نه خانواده‌ای که صدایم را بشنود.»

عبدالحمید یکی از صدها جوانی است که از فقر، بی‌خانمانی و اندوه عمیق رنج می‌برد و آینده‌ای تاریک در برابر خود می‌بیند.

۵. یافته‌های میدانی تیم سیفرود

از تاریخ ۱۶ اکتوبر ۲۰۲۵ تا اکنون، تیم سروی مؤسسه اتحاد و امداد سیفرود در مناطق متأثر، بررسی‌های میدانی، مصاحبه‌های خانوادگی و مشوره با بزرگان محلی انجام داده است.

۵.۱ مشاهدات کلیدی

تخریب گسترده خانه‌ها و زیربناها:
بیش از ۸۰٪ منازل در دره‌های دیواگل و مزار کاملاً فرو ریخته‌اند. مکاتب، مساجد و کلینیک‌ها ویران شده‌اند.
از بین رفتن معیشت مردم:
زمین‌های زراعتی، کاریزها و مواشی از بین رفته و خانواده‌ها منبع درآمدی ندارند.
نبود سرپناه مناسب:
هزاران خانواده در خیمه‌های نازک و غیرمجهز به وسایل گرمایشی زندگی می‌کنند.
بحران صحی در حال گسترش:
افزایش بیماری‌های تنفسی، سوءتغذیه و اسهال در میان اطفال مشاهده می‌شود.
چالش‌های آب و صحی بودن محیط:
نبود آب پاک و تشناب‌های کافی، خطر شیوع امراض ساری را افزایش داده است.
تأثیرات روانی شدید:
احساس غم، اضطراب و افسردگی در میان زنان بیوه، کودکان یتیم و سالمندان شایع است.

۶. نیازهای فوری بشردوستانه

با نزدیک شدن فصل زمستان، کمک‌های عاجل بشردوستانه حیاتی است تا از تلفات بیشتر جلوگیری شود.

اولویت‌های شناسایی‌شده توسط تیم سیفرود:

سرپناه اضطراری: خیمه‌های زمستانی، ترپال، کمپل و وسایل گرمایشی.
کمک نقدی: برای خرید نیازهای اولیه خانواده‌ها.
غذا و تغذیه: مخصوصاً برای اطفال و زنان باردار و شیرده.
خدمات صحی: تیم‌های صحی سیار، ادویه و تداوی مجروحان.
حمایت روانی: مشاوره برای کودکان و خانواده‌های داغ‌دیده.
آب و صحی (WASH): تهیه آب پاک، اعمار تشناب و توزیع وسایل بهداشتی.
احیای معیشت: برنامه‌های کار در مقابل پول و کمک به زراعت کوچک.

عدم اقدام فوری می‌تواند منجر به مرگ، بیماری و گرسنگی گسترده در زمستان پیش‌رو شود.

۷. هماهنگی و پاسخ‌دهی

مؤسسه سیفرود با نهادهای زیر همکاری دارد:

اداره ولایتی مبارزه با حوادث طبیعی ولایت کنر
OCHA (دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل)
شوراهای محلی و بزرگان قومی
سایر نهادهای ملی و بین‌المللی

با وجود تلاش‌ها، کمبود بودجه، خرابی راه‌ها و نبود وسایل حمل‌ونقل از چالش‌های عمده در روند رساندن کمک‌ها است. بسیاری از مناطق کوهستانی هنوز دست‌نخورده باقی مانده‌اند.

۸. خطرات محیطی و ثانوی

ارزیابی‌ها نشان می‌دهد که پس از زلزله، خطرات جدیدی نیز ایجاد شده است:

لغزش کوه‌ها و خطر دفن شدن قریه‌ها در زیر سنگ و خاک.
آلودگی منابع آب به‌دلیل اجساد و مواد تخریب‌شده.
تخریب زمین‌های زراعتی و کاهش تولید غذا.

این عوامل، خطر قحطی، بیماری و فقر پایدار را در ماه‌های آینده افزایش می‌دهند.

۹. تعهد مؤسسه سیفرود و گام‌های بعدی

مؤسسه اتحاد و امداد سیفرود (SUAO) متعهد است در ولایت کنر باقی بماند و اقدامات زیر را ادامه دهد:

ادامهٔ سروی دقیق نیازمندی‌ها و جمع‌آوری داده‌های موثق.
اجرای برنامه پاسخ زمستانی شامل کمک نقدی، سرپناه و مواد گرمایشی.
ارائه حمایت روانی به کودکان و زنان آسیب‌دیده.
کمک به دریافت اسناد هویتی و حقوقی برای خانواده‌هایی که مدارک خود را از دست داده‌اند.
جلب حمایت مالی بین‌المللی برای پاسخ‌دهی سریع‌تر.

هدف سیفرود، حفظ زندگی، بازگرداندن کرامت انسانی و احیای امید در جوامع زلزله‌زده است.

۱۰. نتیجه‌گیری و فراخوان برای اقدام فوری

زلزله کنر نه تنها یک فاجعه طبیعی، بلکه آزمونی برای وجدان انسانی است. هزاران زن، کودک و سالمند در سرمای زمستان بدون سرپناه و غذا باقی مانده‌اند.

مؤسسه سیفرود از تمام نهادها، به‌ویژه:

تمویل‌کنندگان بین‌المللی،
سازمان‌های دیاسپورای افغان،
و همکاران بشردوست،

دعوت می‌نماید تا با اتحاد و اقدام مشترک، در نجات جان مردم و بازسازی زندگی آنان سهیم شوند.

اکنون زمان عمل است — پیش از آن‌که سرمای زمستان قربانیان بیشتری بگیرد.

دربارهٔ مؤسسه اتحاد و امداد سیفرود (SUAO)

مؤسسه اتحاد و امداد سیفرود (SUAO) یک نهاد رسمی و ثبت‌شدهٔ افغان است که در عرصهٔ پاسخ اضطراری، معیشت، حمایت اجتماعی و توانمندسازی جوامع آسیب‌پذیر فعالیت دارد. این مؤسسه پروژه‌های بشردوستانه و توسعه‌ای را در ولایات هرات، غور، بادغیس، نیمروز و کنر تطبیق نموده است.

ماموریت سیفرود، حفاظت از زندگی انسان‌ها، ترویج کرامت انسانی و بازگرداندن امید در میان جوامع آسیب‌پذیر افغانستان است.